Een soort van ‘hoe gaat het’, rapportje… Niet dat Montessori nou aan rapportjes in de onderbouw doet… Ben daar wel blij om; het zijn kleuters en samen zie en merk je toch wel hoe het gaat.

Toch is het voor haar wel leuk om te horen wat de juffen vinden. Ik heb het verslag ook aan Eef voorgelezen. Wat wij al wisten, werd nog op deze manier bevestigd.

Eef is harstikke trots op haar verslag en wij ook. Verder niet teveel toeters en bellen hoor. Het gaat fijn en daar gaat het om. Niet dat het beter, anders of mooier moet.

Van oma Henny kreeg ze gisteren 2,50 euro. Dus zie daar haar eerste les; ‘how to use money and spend it!’…

Het voordeel van dit bad is dat het klein en huiselijk is. Klein nadeel vond ik de uitgestreken uitdrukking op het gezicht van de badjuf. De zwemschooleigenaar was daarentegen laaiend enthousiast en ook op een leuke manier.

Jan Paul is ’s middags met de meisjes gaan kijken in het Sportfondsenbad Oost. Zowel het kleine, als het grote bad mochten ze bekijken. Eva L. vond dit maar massaal en was nadien spontaan kotsmisselijk. (Arm schaapje; ze dacht natuurlijk dat ze direct in het diepe bad meot.)

Wat haar betreft gaat ze zwemmen in Diemen. Ik neig dan zeker naar het kleine badje.

Ik heb ’s middags wederom een extra middagje gewerkt. Lekker aan het tanden bleken, het Glorixmeisje uithangen. Alleen door de stad fietsen, sfeer proeven en opsnuiven.

Bij thuiskomst wachtte de verrassing dat buuf met twee dochters bleven eten. Gelukkig stond de frituur aan; tegen kwart voor negen lagen de meisjes pas in bed…

Zondag naar opa en oma Ommen; de foto voor oma Henny was klaar.

Samen met Martin en Vera en kids een kneuterig dagje Ommen; nasi eten, wandelingetje maken, spontaan op de verjaardagsvisite bij tante Jenny en na een boterham bij opa en oma weer terug naar Amsterdam.

Druk… Maar super leuk!

Zes jaar geleden kwam ik nu zo ongeveer uit de narcose na die spoedoperatie… EUG rijker, eileider en kindje minder…

Maf, dat je dat IEDER jaar nog bij blijft…

Ze wil alleen maar stappen! Trap op, trap af, met de poppenwagen, met de poppenbuggy, met een fietsje, met alles! Ik ben apetrots dat deze dame ‘gewoon’ met spreidbeugel en al zo het leven beleefd. Top om te zien; doet jezelf heel veel goeds.

Verder is het A. kindje volgens mij NU al in de NEEEEEE fase! Alles, maar dan ook echt ALLES is in eerste instantie NEEEEJJJJJJJ! Zoek dan vooral dekking; want het desbetreffende vliegt je direct om de oren. Het is dat ze niet met mij kan smijten, anders had ze het zeker gedaan.

Verwarrende voor mij is, dat het een tel later weer JAAAAA is… Dan weer neej, dan ja, dan neej, dan ja…. Snapt u het nog? Wij en zij ook niet.

Gelukkig hebben wij nog een E. kindje; dus deze fase is ons niet onbekend. Alleen hadden we gehoopt het stereotiep bij TWEE tegen te komen.

Maar volgens mij is dit dame’tje wat verder op mentaal gebied. (Love it; doe mij maar een bijdehandtje ipv. een aandekantje.)

De hele dag roept het A. kindje ook om ‘ZUSSSS’. Eva, of Eva Luna krijgen we er niet in/uit. Het is en blijft ZUS.

De dames gaan erg goed met elkaar, hoewel ze vorige week de allereerste keer een bitchfight hadden. Voor mij ontbrak alleen nog een stoel en popcorn.

Ze troost grote zus als zij weer eens in een uberhysterische EL bui is beland, knuffelt mama tijdens het ‘bost drinkuh’, is stapelgek op papa en mama is dus onzichtbaar zodra ‘papa, auto’ in zicht is. En bedankt he; daar doe je het de hele dag EN nacht voor.

Ze wil niet meer met het uitvalbeugeltje op de kinderstoel, dus na de zoveelste worstelpartij en kaapsessie van de stoel van zus dat irritante beugeltje onder de kast geknikkerd. Misschien is het omdat ze de tweede is, misschien ook niet; maar ze is veel eerder met dit soort momenten.

Zojuist vond ik mijn schone, witte, werksokken in de koektrommel. Met dank aan het A. of E. kindje. Hoewel ik de eerste er van verdenk. Regelmatig ben ik tandenborstels kwijt, ligt mijn onmisbare concealer in het scheermandje van paps of vind ik van alles en nog wat onder het badkamerkastje terug.

Met dank aan het A. kindje…

Proud of it!

Sinds dit weekend ben ik aan het twijfelen gebracht… Ik zou vandaag zowaar mijn niet bestaande Zuidwester uit de kast trekken om deze samen met mijn ubersjieke regenlaarzen aan te trekken…

Daarnaast gewapend met een kompas zou ik de oversteek ‘naar de andere kant van de straat’ wel overleven. Wat een weer! Expiditie Robinson is er niets bij. (Nooit gezien, dus wat klets ik dan…?)

Het frustreert wel enorm; dit weer. Reuze graag (lees; ‘ik MOET nu hardlopen omdat mijn hoofd ontploft van het piekeren’) zou ik een rondje van 5 km. rennen. Maar met sneeuw en ijzel lijkt mij dat geen goed idee. En is ein-de-lijk die sneeuw weg en de temperatuur boven nul DUS kan mijn stationsfiets na zes weken weer van het slot, begint het te hozen van ‘heb ik jou daar’.

Dus schrijf dat ‘geestverruimende’ rondje hardlopen maar op je … euh… Asic’jes…

Heel Hollandsch om te klagen over het weer… Heeeeuuuul Hollandsch. Maar dat zal mij nu een biet schelen…

Over een krappe maand is het poas’n; dan mogen we weer eitje tikken bij overoma, matzes met witte basterdsuiker eten, kotsmisselijk van alle paaseitjes worden en hopen dat je je kinderen nog terug vindt in de ‘aanleunwoning van oma met honderdduizend kinderen/kleinkinderen/achterkleinkinderen’.

Maar nu zou ik zeggen; lekker kastanjes zoeken, warme choco met appelgebak, bladeren schilderen of nog liever met ecoline spatten!!!