Bierbommetje

Iedereen heeft wel een bakvissenperiode in zijn of haar leven. 

In mijn middelbare schooltijd waren die 5 ettertjes uit Amerika erg, erg in. Maar mijn gut, wat had ik een hekel aan New Kids on the Block! Wat een slijmerig, hoogstemmig gejodel! Nee, ik viel meer voor het gitaartje en de maffe clip van The Look van Roxette. En dat is dus blijven hangen. Nooit gedacht dat IK, eigenwijze Daan, een mega-fan van iets kon zijn. Mijn hele slaapkamer hing vol met posters, plaatjes, artikelen over deze Zweedse band. Op het moment dat er alleen nog een uitweg naar het plafond was, was mijn manie ook over. Roxette was niet meer cool, aangezien mijn vriendje van toen helemaal kierewiet van Pearl Jam was. En ik ben ook wel een beetje blij dat ik ook dat mocht leren kennen. 

Tegenwoordig hangt het dus van mijn stemming af welke muziek op staat: feelgood, dan Roxette. Zwaar pms, hormonaal: dan iets van het kaliber Pearl Jam. (Dik 12 weken zwanger van Eva Luna ben ik naar het concert van de Lost Prophets geweest en een paar maanden later naar HET concert der concerten in Ahoy van Live. Maaaaan, dat was goed!)

Maarrr, in die bakvissentijd ben ik wel mooi TWEE keer naar Roxette geweest: 1 keer Ahoy en 1 keer Brabant hallen.

En nu schalt er een good oldy op mijn Itunes. Back to the past dus, Daan is weer bakvis! And I like it!

Roxette

AMSTERDAM -  ”Ik dacht dat de FARC ons weer opvoerde als clowns in een circus, om de wereld te laten zien dat ze ons nog steeds gegijzeld hielden.” Opvallend fris van uiterlijk en geest en met de vloeiende babbel van een oud-presidentskandidaat praatte Ingrid Betancourt de wereld bij over de bevrijdingsoperatie waarbij menig scenarioschrijver in Hollywood zijn vingers zou aflikken.

Betancourt vond het wel “heel vreemd” toen eergistermiddag twee witrode Russische helikopters in het rebellengebied in het zuidoosten van Colombia landden om haar en veertien lotgenoten op te pikken. “Normaliter was het geluid van helikopters een teken om weg te rennen.” Na de landing werd ze hardhandig in de boeien geslagen door geheim agenten in Che Guevara-shirts. “Ze praatten als guerrillero’s en hadden zich ook zo gekleed. Ze zagen er surrealistisch uit.”

Om kwart over één lokale tijd keert het lot dan eindelijk na 2323 dagen gevangenschap. “Ineens lagen onze cipiers op de grond.” Gevolgd door de verlossende boodschap: “Wij zijn het leger van Colombia, jullie zijn vrij.” Betancourt: “We begonnen zo hard te springen, schreeuwen en huilen dat de helikopter bijna uit de lucht viel.”

Vol trots gaf de Colombiaanse regering gisteren meer details prijs over de undercoveroperatie waarmee de rebellenbeweging FARC zonder een kogel te lossen van haar kroonjuweel werd beroofd. Volgens minister van Defensie Santos is ruim een jaar gewerkt aan het huzarenstukje, namelijk sinds de ontsnapping van de gegijzelde politieman Jhon Frank Pinchao uit handen van de FARC. Pinchao werd net als Betancourt en de andere veertien vastgehouden door commandant ‘César’ van het eerste kader van de FARC en deed een boekje open over diens routes en trucs om het leger om de tuin te leiden. Met die kennis wisten twee geheim agenten in april te infiltreren in de eerste kring rond César.

De FARC zag in deze periode drie van zijn topmannen sneuvelen en had door de omsingelingen van het leger steeds meer moeite met communiceren. De nieuwe leider Alfonso Cano zou de belangrijkste gijzelaars daarom hebben willen hergroeperen en overbrengen naar zijn verblijfplaats in het zuiden van het land, zo meldde een andere informant in de top van de FARC.

Deze wist César vervolgens wijs te maken dat de verplaatsing zou plaatsvinden met helikopters van een buitenlandse ngo. Om de topcipier ter plekke te bedotten spraken de geheim agenten in de helikopter zelfs met inderhaast aangeleerde Nederlandse, Zwitserse en Egyptische accenten, zo berichten Colombiaanse media.

De website van de officieuze FARC-spreekbuis Anncol spreekt zurig over “het ontrukken” van de gijzelaars van de guerrilla en blijft achter met “een lichte smaak van twijfel” over de rol van andere landen in de operatie. Die zouden twijfel hebben gezaaid met een aangekondigd bezoek van Europese ambtenaren aan Alfonso Cano.

Het misleidende gebruik van een ngo in de operatie wordt door de Nederlandse Liduine Zumpolle van de Colombiaanse ngo Manos por la Paz als een “slimme truc” gezien. “Het mag misschien niet, maar in de strijd tegen terrorisme is het gelegitimeerd.” De FARC krijgt met de truc een koekje van eigen deeg, vindt ze. “FARC-strijders hebben zich meermaals vermomd als militairen om mensen te ontvoeren.”

Ik weet dat ik er niet om mag lachen, dat ik de toegewijde echtgenote moet zijn, klaar moet staan met warme thee en een kusje. Maar joh, ik val hier van mijn kruk!

Twee weken geleden liep er een vervelende kat bij de buren in de tuin. Aangezien onze tuinen/terrassen alleen gescheiden worden door lage plantenbakken, kan de vervelende kat zo bij ons terecht komen. JP was het zat, pakte een emmer water en stapte zoals alleen JP dat kan doen, enorm nonchalant, niet nadenkend over de bakken.

Resultaat: een flinke jaap in zijn teen en wat blijkt later een zere, dikke teen.

Gisteravond vroeg onze patient toch schoorvoetend (of schoortenend??) of ik even wilde kijken. Het wondje was mooi geheeld, alleen de teen nog dik. Mijn diagnose: zwaar gekneusd. Maar niet gek gezien zijn actie.

Toch maar even naar de huisarts vanochtend… Ik op mijn beurt vroeg JP of hij nu geamputeerd moest worden… Blijkt de teen gebroken te zijn.

Sorry, maar het enige wat ik kan doen is een kus op zijn wang geven en heel hard lachen. We hadden nl. in 2008 nog geen JP bij dokter/ziekenhuisactie gehad.

Soms snap ik dingen niet hoor. Waarom bepaalde zaken zo moeten lopen… Kan je het zelf anders afdwingen of is het het lot, waar ik niet echt in geloof trouwens…

Anyway: mama wordt weer geopereerd: abces in haar buik. Bijkomstigheid zoveel: een longontsteking.

En ik baal van een dikke buik en het hete weer. Lekker ondankbaar!

“Eva Luna?”

“Ja papa?”

“Ben je nog boos op papa?”

“Nee, nu niet meer, maar als je straks komt ophalen van kindergarden, dan wel”

…..

Gisteren ben ik met de dreumes en peuter groepen van Kindergarden (de creche van Eva Luna) naar Artis geweest. Wat een feest: 25 kleine kindjes in vier bolderkarren, en dan ook nog naar Artis… prachtig allemaal! De foto’s staan in de gallery.

Zojuist een boxtas vol knuffels uitgezocht. Vele gekregen na de bevalling van Eva Luna. Maar wat moet ik toch in hemelsnaam met 40 knuffels? Een stuk of vier hebben een emotionele waarde, 2 knisperboekjes zijn wel leuk voor Zusje en verder wil ik er eigenlijk vanaf. Niet door middel van de vuilnisman, maar liever een instantie of iemand er een plezier mee doen…

But how!?

Waar kan ik een tas met zo goed als nieuwe knuffels kwijt? Iemand een idee?

Gisteren had mama een slechte dag. Maar vandaag gaat het zienderogen beter. 2 infusen zijn verwijderd, de maagsonde is er uit en ze wilde zowaar zelf even naar de douche haar tanden poetsen. Ben liep als een personal assistant achter haar aan met alle slangen en toestanden. Toen mama weer bij haar bed kwam, duurde het wel erg lang eer ze in bed klom… Verklaring: mevrouw moest en zou haar ziekenhuiskastje poetsen! Tssst, en daar stond Ben, nog steeds met alle toeters en bellen. Aan de ene kant irritant, maar aan de andere kant voor ons wel weer fijn. Als mama gaat poetsen betekent dat dat ze zich weer beter voelt.

Zondagmiddag gaan we, mits ik mij goed voel, nog naar haar toe. Kussentje mee in de auto en ander comfort voor mij, want het is in totaal toch 3 uur rijden heen en terug.

Papa moest weer een bijscholingstraject in. Eens in de zoveel jaar moet hij als rij-instructeur ook weer getest worden. Hij is vandaag geslaagd met een 7 en een 8. Hij mag dus nog een paar jaren zijn vak uitoefenen!

Mama had vanochtend zowaar even geslapen en via Ben kreeg ik de groetjes. Ook daar vooruitgang.

Gisteravond in bed dik 20 min. erg regelmatige krampen gehad. De nacht rustig door gekomen en vandaag geen kramp meer te bekennen. Het was wel een erg spannende dag gisteren.

Verder liggen alle luiers met inleggers klaar, zeiltje op de matras, nog wat leuke accessoires voor in huis gekocht (nestel, nestel) en langzaamaan leg ik wat spulletjes voor het ziekenhuiskoffertje opzij. Ik weet nog steeds niet waar ik wil bevallen. Ik denk dat ik het bekijk als het goed op gang is. Waarom ’s nachts Eva Luna wakker maken als ik ook gewoon thuis kan bevallen?

Jaja, ik geloof dat ook IK het nu begin te snappen: nog eventjes, we tellen af, en dan is Zusje er… Vanaf volgende week woensdag mag ik thuis bevallen, een belangrijke mijlpaal eigenlijk.

Het is maar goed dat mama geopereerd is: er bleek ook een darmperforatie aanwezig te zijn. Dat stukje is verwijderd en de eindjes zijn weer netjes aan elkaar geknoopt. Verder is haar buik goed gespoeld en heeft ze anti-biotica. Nu nog een nachtje op de IC en morgen naar de afdeling.

Verder is er nog niets bekend over een prognose, de specialist heeft niet de moeite genomen om met mijn stiefvader te spreken. Hij/zij is direct na de ingreep naar huis gegaan. Echt, daar valt mijn mond van open!

Nu naar bed, een baddersessie was nodig om mijn harde buik die de hele dag aanwezig was te laten verdwijnen. Als ik niet hoogzwanger was geweest, was ik al in Zwolle… Maar het reizen trek ik slecht… Moeilijk!