Bierbommetje

Zaterdagochtend zijn we naar het Sauna/Thermen in Diemen gereden om een zwemles van een zwemschool bij te wonen.

Het voordeel van dit bad is dat het klein en huiselijk is. Klein nadeel vond ik de uitgestreken uitdrukking op het gezicht van de badjuf. De zwemschooleigenaar was daarentegen laaiend enthousiast en ook op een leuke manier.

Jan Paul is ’s middags met de meisjes gaan kijken in het Sportfondsenbad Oost. Zowel het kleine, als het grote bad mochten ze bekijken. Eva L. vond dit maar massaal en was nadien spontaan kotsmisselijk. (Arm schaapje; ze dacht natuurlijk dat ze direct in het diepe bad meot.)

Wat haar betreft gaat ze zwemmen in Diemen. Ik neig dan zeker naar het kleine badje.

Ik heb ’s middags wederom een extra middagje gewerkt. Lekker aan het tanden bleken, het Glorixmeisje uithangen. Alleen door de stad fietsen, sfeer proeven en opsnuiven.

Bij thuiskomst wachtte de verrassing dat buuf met twee dochters bleven eten. Gelukkig stond de frituur aan; tegen kwart voor negen lagen de meisjes pas in bed…

Zondag naar opa en oma Ommen; de foto voor oma Henny was klaar.

Samen met Martin en Vera en kids een kneuterig dagje Ommen; nasi eten, wandelingetje maken, spontaan op de verjaardagsvisite bij tante Jenny en na een boterham bij opa en oma weer terug naar Amsterdam.

Druk… Maar super leuk!

Het A. kindje houdt enorm van ‘tappuh’! (Voor deze benaming; grote dank aan V. op Twitter…)

Ze wil alleen maar stappen! Trap op, trap af, met de poppenwagen, met de poppenbuggy, met een fietsje, met alles! Ik ben apetrots dat deze dame ‘gewoon’ met spreidbeugel en al zo het leven beleefd. Top om te zien; doet jezelf heel veel goeds.

Verder is het A. kindje volgens mij NU al in de NEEEEEE fase! Alles, maar dan ook echt ALLES is in eerste instantie NEEEEJJJJJJJ! Zoek dan vooral dekking; want het desbetreffende vliegt je direct om de oren. Het is dat ze niet met mij kan smijten, anders had ze het zeker gedaan.

Verwarrende voor mij is, dat het een tel later weer JAAAAA is… Dan weer neej, dan ja, dan neej, dan ja…. Snapt u het nog? Wij en zij ook niet.

Gelukkig hebben wij nog een E. kindje; dus deze fase is ons niet onbekend. Alleen hadden we gehoopt het stereotiep bij TWEE tegen te komen.

Maar volgens mij is dit dame’tje wat verder op mentaal gebied. (Love it; doe mij maar een bijdehandtje ipv. een aandekantje.)

De hele dag roept het A. kindje ook om ‘ZUSSSS’. Eva, of Eva Luna krijgen we er niet in/uit. Het is en blijft ZUS.

De dames gaan erg goed met elkaar, hoewel ze vorige week de allereerste keer een bitchfight hadden. Voor mij ontbrak alleen nog een stoel en popcorn.

Ze troost grote zus als zij weer eens in een uberhysterische EL bui is beland, knuffelt mama tijdens het ‘bost drinkuh’, is stapelgek op papa en mama is dus onzichtbaar zodra ‘papa, auto’ in zicht is. En bedankt he; daar doe je het de hele dag EN nacht voor.

Ze wil niet meer met het uitvalbeugeltje op de kinderstoel, dus na de zoveelste worstelpartij en kaapsessie van de stoel van zus dat irritante beugeltje onder de kast geknikkerd. Misschien is het omdat ze de tweede is, misschien ook niet; maar ze is veel eerder met dit soort momenten.

Zojuist vond ik mijn schone, witte, werksokken in de koektrommel. Met dank aan het A. of E. kindje. Hoewel ik de eerste er van verdenk. Regelmatig ben ik tandenborstels kwijt, ligt mijn onmisbare concealer in het scheermandje van paps of vind ik van alles en nog wat onder het badkamerkastje terug.

Met dank aan het A. kindje…

Proud of it!

Vandaag weer eens een check. De vorige was in november, vier maanden geleden.
Eva Luna ging gezellig mee omdat ze voorjaarsvakantie heeft.
Door de stromende regen met regenjassen en al op weg naar het OLVG. Trams werkten goed mee en ruim van te voren gearriveerd. Dit keer maar met kinderwagen, even geen zin in draagdoeken. Twee koters en een zere schouder zijn dan geen goed draagmomentje…
Anne Lieve was erg schattig in de wagen in slaap gevallen, maar amper een half uur later werd ze ruw gewekt door moeders. Tijd voor de fotosessie. Je moet er wat voor over hebben om Amsterdams next Hipmodel te worden…
Dikke tranen, maar ze stond er goed op.
De orthopeed liep zowaar een keer op tijd en tja… Wat we allemaal wisten, weten we nu wederom.
Het gaat erg langzaam vooruit, er was zelfs erg weinig vooruitgang. Maar er is vooruitgang. Dus spreiden tot Anne Lieve er geen fluit meer aan vindt en dan met drie en nog wat een nieuwe check.
Tegenwoordig opereren ze ook tussen vier en zes jaar. Dus mogelijk dat we tegen die tijd de natuur nog langer zijn gang mogen laten gaan.
Persoonlijk hoop ik zsm. van dit circus af te zijn. Maar alles met respect voor die kleine meid.
Af en toe peutert ze het bandje van de Scottisch-Rite beugel los en staat ze doodleuk met 1 pootje in en 1 uit de beugel. De Visserspreider heeft het klittenband aan de achterkant zitten, dus dat is wat lastiger peuteren. 
Over de gehele linie genomen valt het mij allemaal niet tegen. De prognose is verwacht, Anne Lieve accepteert de beugel nog goed dus kunnen wij daar ook in mee gaan.
In juni weer een check; eens zien of ze hem dan nog ‘leuk’ vindt.

Precies een jaar geleden zijn we gestart met het heupdysplasie en luxatie traject. Een jaar geleden kreeg Anne Lieve op, hoe toepasselijk, vrijdag de dertiende haar gipsbroek.
Ik probeerde om deze tijd te gaan slapen in een veel te koude twee persoonskamer met mijn kleine meisje met gips en narcosedipje naast mij… Wat had ik het die nacht koud ondanks twee dekens en een extra laken…
Nu een jaar verder zijn we veel, maar ook weer weinig opgeschoten. Rechts is binnen de normen, links nog steeds een grote afwijking.
Over twee weken mogen we weer op controle. Het zal waarschijnlijk wel hetzelfde advies blijven; zo lang mogelijk spreiden, zo lang ze het accepteert, met drie een controle en dan bijna zeker een operatie plannen…
Bah, best stom af en toe…

Wat krijg je als het buiten te koud is? Juist; een middagje foto’s schieten met de meisjes. Het leverde gekke, leuke en maffe plaatjes op.

Hier een selectie: