Consultatiebureau…
Af en toe de ogentest thuis met een eigen geknipt brilletje geoefend/gespeeld. Dat verliep prima.
Vanmiddag moest Eva Luna weer eens voor een keuring. En ik weet dat dat een drama wordt, maar laat dat totaal niet merken. Ik moet haar zeker niet het predikaat: dramaqueen geven.
Zodra de kleertjes uitgingen, ging het mis. Volledig in paniek en overstuur. Ik kreeg haar even rustig met het lezen van een boekje.
Helaas ging het weer mis toen de arts kwam. Met veel moeite heb ik haar zelf kunnen wegen en meten, maar vraag mij niet hoe!
Bij de ogentest klapte ze helemaal dicht. Ze mocht kiezen om de plaatjes te benoemen of aan te wijzen, maar ook dat wilde haar niet openen.
Dit is Eva Luna, ook met haren wassen, teveel lawaai, ballet, nagels knippen, zwemmen, voeten opmeten en ga zo maar door.
Het is ontzettend moeilijk om niet boos te worden. Ik ben het ook niet, maar je voelt je zo machteloos. Wat kan ik doen, moet ik misschien niet doen om het rustig te laten verlopen?
Ik heb dus met beide handen een afspraak bij het opvoedsteunpunt aangenomen. Wie weet werpt dat nog een ander licht op de zaak. Dit is namelijk voor Eva Luna niet prettig en ik weet even niet meer wat ik wel of niet moet of kan doen.
Gewicht 15, 65 kg
Lengte 98 cm.
22 september 2008 om 19:24
Ohoh, de ogentest.
Wat dat betreft ken ik maar weinig kindjes die NIET terug hoeven te komen voor een herkansing. Connor ook en de tweede keer ging het wel goed, al was het niet van harte.
Beschrijving CB herken ik uit duizenden, maaaaaaaar zal ik je ook een opkikker geven? Bij de allerlaatste controle net voor zijn vierde jaar leek ik wel een ander kind meegenomen te hebben. Hij werkte mee, had praatjes voor 10 (ok, niet tegen de assistente, maar je kunt niet teveel willen hè…), ging ZELF op de weegschaal staan. Voorheen moest ik net als jij eerst mezelf wegen en daarna met hem op mijn arm die weegschaal op. Ach, hij woog al die tijd maar 19 kilo…..
En ook de laatste keer kwam er weer een soort ogentest, gecombineerd met hun ruimteinzicht. Wist ik niet en ik had al mijn bedenkingen, maar hij deed het zomaar, zonder al te moeilijk te doen en vond het zelfs goed dat de arts dat gekke brilletje bij hem op deed.
Maar wat tips krijgen van een deskundige kan nooit kwaad. Hier is het echt in ene goed gekomen, uit het niets, leek wel alsof hij in ene wat zelfvertrouwen en moed erbij gekregen had. Reden ervoor weet ik niet.
Wel ben ik er achter dat ik Connor het beste zover krijg wanneer ik gewoon niet veel woorden er aan vuil maak en hem in feite voor het blok zet. Uitgebreide voorbereiding maakt hem heel onzeker en zenuwachtig.
Ik meld dus wel dat er wat aan komt, maar het blijft echt bij een mededeling en ik ga niet teveel op zijn vragen en gevoel in. Bijvoorbeeld laatste keer CB kwam er een prik, vaak helpt het bij kinderen om er al vroegtijdig mee te beginnen dat die prik er aan komt. Hier werkt dat dus niet. Heb hem een klein uur van te voren, even tussen neus en lippen gemeld dat we naar het consultatiebureau gingen als we aangekleed waren en dat de mevrouw ook een prik aan hem ging geven, net als bij Noé. Kwam natuurlijk protest, maar ben er niet op in gegaan en heb alleen een beetje onverschillig gezegd “we zullen wel zien hoe het allemaal loopt….”. En hij heeft uiteindelijk geen kik gegeven bij de prik.
Daarna heb ik het er wel met hem over, maar te diep op dingen in gaan van te voren, maakt hem dus doodzenuwachtig.
Maar ja, zo zijn alle kinderen weer verschillend, hoop alleen voor jullie dat dit ook snel weg is bij EL, want het is voor haar, maar ook voor jezelf stukken fijner als alles vanzelfsprekend en zonder gedoe gaat!
Maar dat vertrouwen zal ze heus wel krijgen!
22 september 2008 om 20:23
Alsof het mijn dochter is!
Weet je, ik denk dat het bij Eva Luna niet altijd angst of verdriet is! Als ze bijv. haar broek niet uit krijgt beging ze namelijk ook te huilen. Ik denk dat we een beetje teveel huilen gelijkstellen aan angst/verdriet. Je kan natuurlijk ook huilen uit frustratie of omdat je iets niet wil!
Ook merk ik dat wij een beetje zijn blijven hangen in het benoemen van het gevoel… Je kan ook kordaat melden dat je snapt dat ze het niet leuk vindt, maar dat het toch even moet. Je erkent dan haar gevoel, maar ja, soms is het leven niet gezellig.
Ik ben ook niet zo heel erg goed in streng zijn. Straffen op een strafmatje/trap doen wij niet, ik krijg er de gruwels van. Maar alleen maar positief proberen te communiceren over ongewenste dingen is ook dubbel: ik geef dan niet de juiste boodschap af. Snap je het een beetje?
Het is denk ik voor JP en mij een wijze les dat wij als wij iets niet leuk vinden dan ook dat met bijbehorende intonatie vermelden en niet op zijn ‘roze, bloemetjes en alles is zo leuk’ toontje.
Eva Luna moet ik ook kort van te voren voorkaderen anders is ze zo zenuwachtig. Ik moet de dingen wel bij de naam noemen, maar ook weer niet te gedetailleerd. Je merkt trouwens wel dat je snel teveel blijft hangen in het ellenlange herkauwen en uitleggen, omdat je verwacht dat ze weer zo zal reageren. Ik heb haar denk ik onbewust een beetje een stempeltje gegeven. Pijnlijke conclusie vandaag…
Morgenochtend moet ik met Anne Lieve, bewust apart afsgesproken. Ik neem Eva Luna weer mee, gaan gewoon die test doen, kan ze gelijk zien hoe het bij Anne Lieve gaat (prikjes, arm kind!) en daarna weer naar huis. Ik vertelde haar dat we dit gewoon zo gaan doen, dat we daardoor ook niet extra hoeven te gaan.
Mijn eerste emotie na dit was: praten! Maar ik moet juist een leren mijn kwebbel te houden. Mede omdat ik anders teveel onzeker raak. Dus ik twijfel inmiddels over de afspraak bij het opvoedpunt. Niet omdat ik mij een slechte moeder vind, meer omdat ik hoop dat morgen gewoon loopt.
Bedankt voor je reactie, herkenning alom!
22 september 2008 om 21:36
Hahaha, ik kreeg geloof ik niet veel kans om te weigeren (ok, als ik echt niet gewild had dan had ik vast niet gehoeven
), maar we moesten 2 of 3 maanden later even voor 5 minuutjes terug. Voordeel, Noé zat nog in mijn buik. Met 2 kids naar het CB is niet mijn hobby….
En aan de andere kant, als ik niet gegaan was dan had ik Connor ergens bevestigd dat het idd niet nodig was en hij “gelijk” had door niet mee te werken. Niet dat hij dat nog zal weten, maar nu leerde hij gewoon weer in een vreemde situatie zich te handhaven. (Leermomentje… als ze naar school gaan moeten ze namelijk erg veel in ene. Stuk minder gemoedelijk dan de creche, mamma moet denk ik meer wennen dan Connor….)
En toen deed hij de test dus wel en had echt niet meer geoefend dan de vorige keer. Hij was denk ik gewoon net dat stapje verder in zijn ontwikkeling dat ie nu wel meewerkte. Heb er ook geen verklaring voor, en dat heb ik nu van al heel veel mensen gehoord. Dat die tweede keer wel in ene gaat.
En het gebeurt je 1 keer en misschien nog wel een keer dat je even met je neus op de feiten gedrukt wordt, ook opvoeden is leren
Zij veranderd ook iedere keer weer…. maar wie weet heeft ze gewoon 1 keer die bevestiging nodig dat ze iets toch heel goed kan in een voor haar spannende situatie en ziet ze in ene het licht. Het is hier ook gekomen. Door het continu de hemel in prijzen, maar ook door tegelijkertijd een beetje onverschillig te doen over bepaalde dingen en in ene merkten we dat hij steeds meer durfde en bijvoorbeeld ook praatjes tegen vreemden begon te krijgen.
Wat je zegt, hoe meer aandacht ik er aan besteed, hoe “moeilijker” hij gaat zitten doen. Maar het is nog steeds geen held, hele nieuwe situaties trekt hij zich terug of gaat een beetje boos doen, nu hij door heeft dat hij gewoon MOET van ons (eerste schooldag, heb er niet teveel aandacht aan gegeven, maar ben beetje bij beetje bij hem weg gelopen toen hij op een stoeltje was gaan zitten, zat hij daar helemaal alleen en ook echt ongelukkig met de hele situatie, maar hij moest er even doorheen en als ik bij hem was blijven zitten of terug gelopen was toen hij me bij de deur zag staan, dan was het einde zoek, dus even door de zure appel heen. Ik ben wel in de deuropening blijven staan, maar hij moest op zijn stoeltje blijven zitten.).
En je kunt altijd een keertje langs gaan bij dat buro toch, wie weet hebben zij wel de tip. Het is denk ik niet eens een opvoedprobleem, maar ook een klein onzeker peutertje dat zoveel moet leren en ontdekken. En de een is gezegend met een brutaal karaktertje en die van ons zijn gewoon kleine helden op sokken. En die komen er ook wel!
En als ze morgen niet die test wil doen gewoon meedelen dat jullie dan samen over een tijdje een keertje terug gaan als ze weer wat groter is en dat het dan wel gaat lukken. Klaar…. werkt hier ook meestal, want als hij nog groter is kan hij alles (zegt hij zelf
).
En zoals je zegt, je hoeft niet te straffen, een intonatie hebben ze snel genoeg begrepen. De deurmat wordt hier alleen bij drakenbuien gebruikt of heel erg brutaal gedrag en dat maakt dan wel indruk. Verder is vaak 1 of 2 waarschuwingen al genoeg. Maar er zijn dus wel eens dagen dat ie de mat erg vaak bewonderd.
Succes in ieder geval, ze komt er echt wel. Maar ik begrijp wel wat je bedoeld, aan de ene kant wil je je kind zo graag laten zijn zoals ze is, maar aan de andere kant is het ook zo fijn al ze gewoon meedraaien en niet voor alles terugdeinzen of zo “scheiterig” zijn, zou het voor iedereen zoveel makkelijker maken.
25 september 2008 om 21:14
Ik herken het gedrag ook van Suze!! Niet bij alles, voor sommige dingen hebben we een manier gevonden. Haren wassen gaat super goed met washand die ze zelf vasthoudt en hoofd achterover. Ze is net als ik: wil zelf de controle hebben.
De ogentest ging ook pas de tweede keer goed, ze weigerde nml de woorden te zeggen, maar wilde wel de plaatjes aanwijzen op een klein briefje terwijl ze ze dus bekeek op de grote plaat met bril op.
Ik dacht altijd dat je met consequent opvoeden je kind redelijk naar je hand kon zetten, maar bij Suze blijkt het tegendeel waar… Ze gilt en eist en praat op de toon van: jij moet…
En ook al gaan we daar consequent mee om door op die momenten niet toe te geven en haar op een normale toon de vraag te laten herhalen ze doet dit al 3 jaar… zucht..
Het is denk ik ook echt de leeftijd…en natuurlijk ook het karakter. Ik word trouwens wel boos als Suze gilt. Alleen thuis dan, want elders ga ik niet echt boos doen. En nu ze ouder is en meer snapt praat ik dan ook echt wel op de toon van: doe eens even niet zo overdreven, dit gillen is echt niet nodig. Zeg gewoon wat er aan de hand is etc. En af en toe even de ruimte geven om te gillen en dan mag ze weer terug komen als ze klaar is.
Arme meisjes…zijn dit nu al hormonen??
Succes ermee, en zo te lezen gelukkig ook veel mooie geniet momenten, die compenseren wel weer!
kus
25 september 2008 om 21:42
@Janneke: ik denk sowieso dat meisjes meer controle willen dan jongens. Hoewel je dit ook maatschappelijk benadrukt ziet: jongens zijn wild en onrustig, meisjes hormonaal en gewillig. Ik lees er een heel interessant boekje over. Zal de titel eens mailen, heb het zo niet bij de hand.
Ik ben de afgelopen dagen heel wat bewuster met de hysterie van Eva Luna omgesprongen. En ik merk als ik er wat meer afstand van neem, zij ook eerder uit haar moment komt. Bij echte pijn of angst merk je direct verschil, dus handel je daar naar.
Als het haar bijvoorbeeld niet lukt om haar broek uit te doen, begint ze al te miemelen. Ik reageerde er een x op in de trant van: ‘ik zie dat je je broek niet uit kunt krijgen. Maar door te huilen lukt het zeker niet. Probeer het nog eens, maar nu rustig’. Et voila: broek uit, kind rustig en apetrots! Ik vind het wel een eyeopener: dat je je kind ook kan overspoelen met woorden en communicatie en zo een onbalans samen creeert.
Suze gaat blijkbaar hard gillen in zo’n situatie, Eva Luna gaat hysterisch doen. Beiden een manier om frustratie te uiten. En ik zoek nog naar een goede samenwerking tussen haar en mij die voor beiden werkt. Ik vind nl. dat je je gevoelens mag tonen, alleen moet het wel voor haar in balans zijn. Dat ze het juist benadert of zoiets. Snap je? Ik denk dat het rustiger zal worden als ze ouder zijn. Ze willen nu nl. zo veel, maar zijn eigenlijk nog zo klein!
Ach weet je: er zijn niet voor niets zoveel boeken over opvoeding/omgaan met ouder en kind geschreven… We zijn vast niet de enige!
En wat je zegt: er zijn ook momenten dat het rustiger loopt en je zo kunt genieten ipv onzeker te zijn.
x aan je moppies