Herkenning…
Het boek van Thomas Gordon, effectief communiceren met kinderen staat hier al in de boekenkast.
Vandaag het boek ‘How 2 talk 2 kids’ binnen gekregen. De Nederlandse vertaling dat wel. (Ik kan prima Engels lezen, maar ben liever lui dan moe… Slecht!!!)
Maar wat een feest van herkenning tov. het Gordonboek. Heerlijk om je in dit soort inzichten te verdiepen. Ik heb wel eens het idee om een Gordontraining te volgen, maar wellicht is een How 2 cursus ook wel eens een optie…
In ieder geval is het een liefdevolle, respectvolle manier van communiceren!
25 augustus 2008 om 10:29
Heb je het boek al uit? Ik heb hem hier al maanden in de kast staan, maar kom niet verder dan de eerst 10 bladzijden. Dan ga ik weer liever een echt boek lezen
Toch zou het wel goed zijn om het uit te lezen, we hebben eigenlijk wel regelmatig het idee dat het beter moet kunnen dan we nu doen. Het rare is ook, dat actief luisteren bij Maxe averechts werkt. Als ze boos is en ik benoem dat, gaat ze nog harder schreeuwen en huilen: “nee! ik bén niet boos!” Idem bij verdrietig, bang, etc. Bij Nino werkt het meestal wel goed.
25 augustus 2008 om 13:39
Even een passage uit het boek:
Kinderen gaan meestal protesteren als je precies herhaalt wat zij net zelf zeiden:
Kind: Ik vind Davind niet aardig meer.
Ouder: Je vindt David niet aardig meer.
Kind: (geergerd)Ja, dat zeg ik net zelf!
Dit kind zou een ander antwoord meer hebben gewaardeerd, bijvoorbeeld: “Er zit je iets dwars over David’ of ‘Je bent echt boos op hem.’
Nu zeg ik natuurlijk niet dat jij letterlijk alles herhaalt wat Maxe zegt, maar wellicht werpt dit nog een ander licht op de zaak.
Ik merk wel dat ik het lastig vind dit toe te passen. Veel doe je al automatisch, maar je weet ook dat er verkeerde automatismen ingeslopen zijn.
Ach, en ieder kind wenst toch een eigen manier van communicatie op spannende of verdrietige momenten. Dat heb je tenslotte als volwassene ook.
Zodra ik een leeg moment op de dag heb (hahaha, ambitieus he?) pak ik het boek erbij.
Je kan het tenslotte ook op je partner toepassen en ook daar kan het soms beter, denk ik.
25 augustus 2008 om 20:35
Bedankt voor het opzoeken! Ik had datzelfde al gelezen in Luisteren naar kinderen van Gordon. En uiteraard herhalen wij niet letterlijk wat Maxe zegt
Ze benoemt eigenlijk nooit haar emoties, maar dat lijkt me wel normaal voor een driejarige.
Ik ga het boek toch maar eens uitlezen, bedankt voor het duwtje in de rug
25 augustus 2008 om 21:12
Eva Luna benoemt haar emoties wel voor zover ze dat snapt en kan. Maar dat is inderdaad negen van de tien keer vrij lastig voor een peuter. Wellicht helpt het ook dat ik eigenlijk altijd benoem hoe ik mij voel. Als ik mopper, licht ik het toe of ik chagerijnig ben, of dat ik boos op de kat ben. Hetzelfde geldt als ik als een geflipte idioot door het huis spring met een pollepel als microfoon op een nummer van Roxette… Maar ik verwacht zeker niet dat Anne Lieve dit wel oppikt, Eva Luna is een erg gevoelskind, ook hoe ze naar anderen kijkt.
JP daar en tegen is weer zo’n gesloten boek voor mij…
Ik lees in ieder geval verder, vind dit een zeer interessant onderwerp. Je kan het op zoveel vlakken toepassen. (In mijn geval ook in de praktijk met pubers.)