Ziekenhuis, deel 2…
Zaterdag naar Zwolle gereden om zo toch even bij mama te zijn. Op dat moment had ze iets koorts, dus flinke rode wangen. Het deed niet zo heftig aan qua aangezicht als vorig jaar.
Ze knapte helemaal op van het bezoekje van Eva Luna. Ze werd getroosd en kreeg kusjes en zelfs Knuffel mocht even bij oma in het ziekenhuisbed blijven tijdens ons eten.
Zojuist weer een telefoontje van Ben gehad: het gaat niet goed. De verstoppig wil maar niet loskomen, opereren is geen optie, te risicovol voor de darm/mama. Ze hebben vannacht Ben laten komen omdat het erg slecht met mama ging, haar bloeddruk was ook ineens aan het kelderen. Achteraf bleek dat een gevolg van medicatie te zijn. Dus dat is al weer verholpen. De bloeddruk stijgt weer. Maar ze heeft nog enorm veel pijn. Haar darmen komen wel op gang, maar die verstopping wil maar niet weg. Dat resulteert in EN pijn omdat de darmen weer op gang komen EN pijn omdat er iets in de weg zit. Inmiddels heeft ze toch morfine gekregen, ondanks het feit dat dat de darmactiviteit naar beneden kan halen.
Vanochtend hebben ze nog contrastvloeistog ingebracht en foto’s gemaakt. Daar hebben wij nog geen uitslag van…
Mama heeft het erg zwaar en dat kan ik goed geloven. Wij vinden het ook allemaal erg moeilijk, maar laten wij de moed er in houden om zo haar te steunen.
Toen Eva Luna zag dat ik van het telefoontje moest huilen, werd ik weer uitgebreid getroost en gekust. Ze vertelde ook dat ze ‘morgen’ (= in de toekomst voor haar) oma zou troosten en kussen en dat het niet erg was en dat ze dan weer beter zou worden. De schat… Was het maar zo makkelijk he?
nb. 16:15 uur: net heel snel mama even aan de mobiel gehad: ze wordt nu naar de ok gereden…