Wat is wijsheid???
Oproep aan alle medemoeders:
wat moet je doen als je dochter maar zo verlegen blijft? Ballet was weer geen succes, de eerste vijf minuten zat ze alleen in de zaal, maar al snel kwam de juf met een huilende Eva Luna.
De gym loopt ook al maanden niet omdat het a. inderdaad te druk is omdat er dubbele ouders bij blijven en b. Eva Luna zo moeilijk los komt.
Het peutertheater/toneelspelen/verhaaltjes lezen idem dito. Ze blijft maar bij mij plakken in die o zo veilige haven.
En natuurlijk wil ik dat voor haar zijn, maar ik merk dat ze thuis laaiend enthousiast is over de dingen, maar eenmaal daar klapt ze dicht.
Moet ik haar blijven stimuleren of van alle activiteiten afhalen en haar thuis houden? Dan is het toch zo’n klein wereldje waar je niet weerbaar in wordt.
Pfft, opvoeden/begeleiden…. Waar is de oplossing/gebruiksaanwijzing?
14 mei 2008 om 21:31
hier is het geleidelijk aan beter geworden… maar ook pas een paar maanden geleden en Connor is zo’n 9 maanden ouder dan EL, dus wie weet veranderd het binnenkort wel.
Ik ben nooit iets uit de weg gegaan, maar heb het ook niet gepusht.
Als hij niet wilde, dan wilde hij niet.
Als hij gewoon ergens bij wilde blijven zitten, zonder mee te doen, dan was het ook prima.
Begon hij te huilen of wilde hij bij mij blijven, dan was het ook goed, dan probeerden we het weer een tijdje later.
Dus misschien even stoppen met ballet en over een paar maandjes weer? Misschien dat ze er zelf ook naar gaat vragen, als Connor dat deed, dan zeiden we wel dat hij dan wel mee moest doen, en als hij zeker wist dat ie dat zou doen, dan gingen we ergens weer naar toe. En deed hij inderdaad ook mee….
Als ik de mogelijkheid had om mijn eigen gang te gaan dan deed ik dat. Connor moet niets van beesten hebben, dus een heel groot plezier doe ik hem niet met de kinderboerderij. Maar ik ga iedere keer wel. Hij hoeft geen dieren te aaien, ook niet tussen de geitjes te lopen, maar ik doe het wel…. en vorige keer deed hij zowaar in ene mee, na een tijdje alles bekeken te hebben, dat was een hele overwinning.
En misschien is het kleine wereldje waar EL graag in wilt leven misschien wel even groot genoeg voor haar. Ze leren elke dag zoveel bij, zonder dat wij het doorhebben…. ze kiest er zelf wel voor als ze het groter wil hebben! Straks gaat er al genoeg veranderen met kleine zus erbij, dan zul je zien dat ze echt groeit qua zelfvertrouwen, omdat ze kan vergelijken en helpen en dus zelf merkt dat ze al heel veel kan en een grote meid is. Hier was dat in ieder geval wel zo.
Tis een heel verhaal geworden hè…. maar hier dus ook een held op sokken, die sinds een paar weken echt heel erg aan het groeien is, niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Na 3½ worden ze echt kleuter en dan willen en doen ze ook in ene veel en veel meer…. ik zie Connor nu wel in een kleuterklas rondbanjeren, 9 maanden geleden toen hij net 3 was nog echt niet!
14 mei 2008 om 21:40
Dank Syl! Wij doen het uiteindelijk net zo, maar het soms oh zo fijn om even vergelijkingsmateriaal te hebben. Even mijn eigen gevoel weer begrijpen, want het laatst wat ik wil is een pusherige ouder of te passieve ouder zijn. Kortom: we willen het allemaal goed doen.
Dank!
15 mei 2008 om 16:59
Wat jij moet doen, kan ik natuurlijk niet zeggen. Dat weet jij zelf het beste (dat meen ik!). Ik kan wel vertellen hoe wij het doen met onze dwarskop. Ik weet niet of ze nou echt verlegen is, ze heeft gewoon in veel dingen geen zin. We hebben Muziek op Schoot gedaan. Dat vond ze leuk zo lang Nino mee ging. Maar toen die op woensdag naar school ging en dus niet meer mee kon, was de lol er snel af. Toen Maxe op een gegeven moment de hele les onder de tafel zat, heb ik besloten haar eraf te halen.
Peuterspeelzaal was al helemaal geen succes, maar de timing was ook niet goed. Misschien zou het nu wel beter gaan, maar het is geen leuke peuterspeelzaal. En logistiek gezien is de voor Maxe beste psz (die van de Vrije School) niet te doen, helaas.
Over dat weerbaar worden maak ik me niet zo’n zorgen. Ik vind het belangrijker dat Maxe eerst een veilige basis heeft, en als dat inhoudt dat ze de eerste vier (of vijf) jaar bij mij thuis is, dan is dat zo. Tegen de tijd dat ze naar school gaat, wordt haar wereld vanzelf groter. Ik laat Maxe zelf het tempo aangeven, dat is voor ons allemaal het fijnst. Overigens verandert ze de laatste tijd snel, zo ‘durft’ ze nu bij allebei de opa’s en oma’s te gaan spelen zonder Alex of mij erbij.
Het scheelt natuurlijk wel dat Maxe een oudere broer heeft (daar word je vanzelf weerbaar van :)). En we spreken regelmatig af met vriendinnen met kinderen. En als er vriend(innet)jes van Nino komen spelen, speelt ze ook gezellig mee. Ik denk dus dat het wel goed komt met Maxe. En volgens mij ook met Eva Luna!
15 mei 2008 om 19:33
Hey Daan
Ik vind persoonlijk dat je net heel goed bezig bent met Eva Luna, je pusht haar niet, maar je laat haar ook niet aan je ‘rokken’ hangen. Jullie zoeken toch steeds weer naar nieuwe leuke dingen die Eva Luna misschien wel met meer enthousiasme volgt.
In het begin was Yorben ook anti-turnen (liever lui dan moe, noem ik dat bij hem), maar eenmaal hij die routine gewoon was, begon hij er zelf om te vragen. Hier is wel de regel dat de mama’s in de cafetaria (achter geluidsdichte ramen, hihi) hun kleintjes kunnen volgen in hun doen en laten. Ik zelf heb dat een paar keer gedaan, maar telkens hij mij zag was zijn turnles om zeep. Dus afspraakje errond gemaakt: ik zwaai even naar hem vanuit de cafetaria en daarna ben ik er even tussenuit. En ik moet zeggen, ons afspraakje werkt, hij geeft mij een enorm kushandje terug en verdwijnt tussen de andere kleuters om gezellig aan hun bewegingsomloopje of iets dergelijks te beginnen.
Ook gaan wij elke eerste zondag van de maand naar een theaterstukje kijken, drukke bedoening, maar ik vind dat elk kind (hoe klein ook) recht heeft op zijn/haar stukje cultuur. Hij geniet er met volle teugen van en wat mij zo verbaasd heeft is dat hij me laatst zelf vertelde dat hij het stukje van die dag niet leuk vond (ik vond het inderdaad ook minder). Leuk toch dat ze voor hun eigen mening beginnen uit te komen.
Zou het misschien beter lukken met een vriendinnetje of vriendje erbij? Hier is Noa (zijn vriendinnetje) in het begin mee geweest naar de toneelstukjes en ik moet zeggen dat beiden meer vertrouwen hadden door bij elkaar te zijn.
Yorben is ook altijd wat afwachtend geweest, is veel veranderd door naar school te gaan. Daar worden ze geconfronteerd met allerlei nieuwe, leuke dingen zoals Dans, muziek, toneel, drama, …. . Zo voelen ze zich ook veel vertrouwder als je hen meeneemt naar het kleuterturnen of ballet, ze voelen aan dat ze het eerder ook al eens gedaan hebben en dat het toen wel leuk was.
Hoop dat je met deze woorden iets bent. Ik sta dan wel in het onderwijs, maar ik weet ook niet op alle opvoedkundige vragen een antwoord, soms heb ik ook nog mijn twijfels bij Yorben en dan is het altijd leuk om es de mening van een maatje te horen.
Daagjes
15 mei 2008 om 22:01
Monique, Ragna, Sylvia: heerlijk om even jullie ding te lezen. Hoe jullie het gevoelsmatig aanpakken bij jullie kinderen. Drie totaal verschillende kinderen waar ik heel veel bewondering voor heb, Connor nu grote broer sinds kort, Maxe kleine zus/grote zus en Yorben tot nu toe enig kind. Beide jongens een jaartje ouder, Maxe gelijk…
Tuurlijk ik volg mijn gevoel en weet dat als je daar op vertrouwd dat je het goed doet. Maar soms is een opinie/verhaal anders belichten van iemand zo verhelderend. Eigenlijk denk je dan: Tja, dat doe ik ook! Dus doe ik het goed!
Ik neig naar het volgende: volgende week gaat JP een keer mee naar ballet, is het dan nog niets, dan laat ik het gaan. Wellicht het nieuwe semester ook, dat start per september en dan gaat ze ook al naar een nieuwe creche.
Gym zal na de zomer ook alleen een kindles zijn, maar dat gaat tot nu toe redelijk/matig en als wij erbij zijn doet ze toch wel haar dingetje.
Meiden, dank voor deze warme verhalen. Erg prettig.